سلام

من اصلا حالم خوب نیست و نمیتونم بنویسم از نظر روحی خیلی خرابم تو این مدت هم سعی میکردم

تا حالم خوب بشه و بتونم بیام و بنویسم اما نشد من نمیدونم کی حالم خوب میشه و میام اما این و

میدونم که شما ها من و فراموش نمیکنین . الانم که دارم اینارو مینویسم نا خداگاه گریم گرفته امیدوارم

اینارو پاک نکنم الان ۲ ساعته که دارم مینویسم و همش پاک میکنم  

ممنون از همتون

اگه دل را به رویای تو بستم اگه از بغض پاییزت شکستم

 رفتی بدونه این که بدونی چی و تو وجود من خاک کردی  و رفتی

گلی که تازه غنچه داده بود که باز بشه رو خشک کردی و رفتی

کاشششششششششششششششششششششششش بودی 

دارم بدن تو دیووووووووووووووووووووونه میشم این و میفهمیییییییییییییییییییی

جای خالیت داره من و روانیییییییییییییی میکنه

خیلییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی بی معرفتی تو که میگفتی هیچ وقت

تنهام نمیزاری دیدی رفتی و تنهام گذاشتیییییییی دیدی !!!!

سر تا پای‌ خودم‌ را كه‌ خلاصه‌ می‌كنم، می‌شوم‌ قد یك‌ كف‌ دست‌ خاك‌ كه‌ ممكن‌ بود

 یك‌ تكه‌ آجر باشد توی‌ دیوار یك‌ خانه، یا یك‌ قلوه‌ سنگ‌ روی‌ شانه‌ یك‌ كوه،

یا مشتی‌ سنگ‌ریزه،

 ته‌ته‌ اقیانوس؛

 یا حتی‌ خاك‌ یك‌ گلدان‌ باشد؛

خاك‌ همین‌ گلدان‌ پشت‌ پنجره.

یك‌ كف‌ دست‌ خاك‌ ممكن‌ است‌ هیچ‌ وقت،

هیچ‌ اسمی‌ نداشته‌ باشد و تا همیشه، خاك‌ باقی‌ بماند، فقط‌ خاك.

اما حالا یك‌ كف‌ دست‌ خاك‌ وجود دارد كه‌ خدا به‌ او اجازه‌ داده‌ نفس‌ بكشد

 ببیند، بشنود، بفهمد، جان‌ داشته‌ باشد.

 یك‌ مشت‌ خاك‌ كه‌ اجازه‌ دارد عاشق‌ بشود، انتخاب‌ كند، عوض‌ بشود، تغییر كند.

اي تو آمده از شهر دلربايي

اي تو از جانم گرفته غم بي صدايي

من با تو آمدن را دوست دارم

من دوست داشتنم را با تو دوست دارم

من آسمانم را براي تو كنار گذاشته بودم

تو رفتي بي من ، من بي تو تنها مانده ام

تو يك شهر بودي ، من یك كوچه پر از برگهاي تنهايي

اي تو از سكوت جان گرفته جان من را با سكوت خويش نگير

جاي پاهايت از كوچه خيالم رد گم نكردند

بي تو تنها مانده ام

بیا

که سهراب با تو نیازی به نوشدارو ندارد

که مجنون با وجودت دل از لیلی می کند

که با عطر وجودت انسان نیازی به هوا ندارد

که زمین تشنه با تو نیازی به آب ندارد

که گیاه را با وجودتو نور خورشید به چه کار آید

که دل گرفته آسمان با نگاه به چهره ی زیبایت صاف خواهد شد

که شب با وجودت روشن خواهد شد

که آینه ها با تو تجلی زیباتری به انسان می نمایانند

که غروب های غم انگیز با تو معنایی ندارند

که کودک عقل بشر با وجود معلمی چون تو پا به ورطه ی پختگی می نهد

که فردا با وجود تو خواهد آمد

که کوه مشکلات با همراهی تو سبک تر از پر کاهی خواهد بود

که پای هیچ بچه آهویی با وجود تو در بند صیادان نخواهد ماند

که نسیم با بودن تو می وزد

که گل با تو بویی خوش دارد

که صورت رنگ پریده ی حقیقت با تو در حال می شود

که نهال خشکیده ی انسانیت و رافت با بودن تو از نو می شکفد

که همه چیز با تو هست و همه چیز بی تو نیست

آموخته ام

كه هيچ كس در نظر ما كامل نيست تا زماني كه عاشق بشويم  

آموخته ام...

كه لبخند ارزانترين راهي است كه ميتوان توسط آن نگاه را وسعت داد

آموخته ام...

كه نميتوانم احساسم را انتخاب كنم،

اما مي توانم نحوه برخورد با آن را انتخاب كنم

نشانی خانه ات را گم کرده ام!!

اصلاً مرا با خانه تو چکار

 وقتی نمی دانم هنوز "آنجا"یی یا نه؟ 

من این روزها باز خیابانگردِ یادِ تو شده ام!

خیابان ایتالیا

 تجریش

بازارچه ی امامزاده صالح...

یادت می آید چقدر به امامزاده ای می خندیدیم که نمی دانستیم "آنجا"ست یا نه؟!

حالا تو هِی بخند...!

هِی بخند به منِ خیابانگردِ گم شده!

هِی بخند به منی که نمیدانم"آنجا"یی یا نه؟!

بخند...

مثل روز آخر

وقت خداحافظی-

یادت می آید؟؟

گفتی:

"فردا که به دیدنم آمدی

برام یه کاکتوس بیآر

 می خوام مجبورت کنم اونو تو مشتت بگیری...!!"

تو به پونز روی صندلی فکر می کردی:

خنده ی من

و دادِ تو...!!-

خندیدم:

"اصلاً کی گفته فردا بیآم ببینمت...؟!"

و رفتم...

 حالا تو هِی بخند...!

هِی بخند به دستهای منتظر من و

تیغهایِ کاکتوسِ رویِ میز...

 هِی بخند به ترسِ من از گم کردنِ نشانیِ خانه ات...

می دانم قطعه ی 19 بودی

اما ردیفت...؟؟!!

 حالا تو هِی بخند...!

هِی بخند به منی که بعد از این همه سال

هنوز به نشانیِ گلدانِ خالیِ همسایه ات به دیدنت می آیم!!

 حالا تو هِی بخند...!

هِی بخند به منی که بعد از رفتنِ تو

از هر چه بهشت است متنفرم

 چه "بهشتِ برین" باشد

 چه "بهشتِ زهرا"...

اما باز هر هفته

برای دیدنت به بهشت می آیم

 به "بهشتِ تو"...

بذار يواش شروع كنم سلام گلم . همنفسم

خداي روياي منم .. هنوز بزرگه مهربون

وقتی که می بارد